ظهر داغ امرداد
وه که چه وعده ی زیبایست برای بازگشتن به زندگی
به خاستگاه,به اصالت, به آباء و نیای اندیشه
به هرم بدن زن
.
.
.
اما اگر پای روزگار وعده ام رااز سر دوستی
لگدی زند به جلو؛
بامداد اردیبهشت هم
!!هنگامی ست
جز من کسی زمدرسه نامد به میکده.....خاکم به سر,ترقی معکوس کرده ام
No comments:
Post a Comment