ظهر داغ امرداد
وه که چه وعده ی زیبایست برای بازگشتن به زندگی
به خاستگاه,به اصالت, به آباء و نیای اندیشه
به هرم بدن زن
.
.
.
اما اگر پای روزگار وعده ام رااز سر دوستی
لگدی زند به جلو؛
بامداد اردیبهشت هم
!!هنگامی ست
جز من کسی زمدرسه نامد به میکده.....خاکم به سر,ترقی معکوس کرده ام
0 comments:
Post a Comment