Azillia

یازده سپتامبر؛برما/باما

2010-09-13T04:16:00.000-07:00

9/11این روزها درسالروزش دوباره به«یازده سپتامبر»فکرمی کنم.ونه البته به

«9/11»

دقیقن خوانش غربی ست ازآن چه در یازده سپتامبردوهزارویک میلادی روی داد.واین خوانش از جرج بوش و ژورنالیست های جو زده ی«لوموند»فرانسه رادربرمی گیرد تا «مایکل مور»-کارگردان پوپولیست وبه ظاهرمخالف خوان-آمریکایی.«9/11»روایت همه ی آن هاست.چون مایکل مورهم بازتولید رواداری ی عوامفریبانه ی همان سیستم است

به باورمن جرج بوش پسر،درگفتن آن جمله ی معروف که یاباماهستید یابرما-حتااگرخود نفهمیده باشد-حرف درستی زده است

چون جهان«با»یازده سپتامبر(نه پس از یازده سپتامبر)به دو پاره بخش می شود؛پاره ای با رهبری آمریکایی(باما) و

پاره ای«مستقل»(برما).واگرواژه ی«بی»رابه جای «بر» بگذاریم شاید گویاتر؛«بی»آمریکا

به گمان من آن کسانی که بااندیشیدن سروکار دارند در اردوگاه«بی آمریکا»قرارمی گیرند.چون مستقل هستند.و القاعده،طالبان ودرمفهومی کلی تر«بنیادگرایی اسلامی»دراردوی آمریکایی ست.درهمان جایی قرارمی گیرد که جرج واکر بوش برای بیانش ازعبارت«باما»استفاده می کند(نگاه کنید به تصویرپایین تر). پس11سپتامبراصولن دراردو یا جهان آمریکایی تعریف می شود ومفهوم پیدامی کند

البته این هشدار لازم است که منظورم ازدرکنارهم قرارگیری بنیادگرایی اسلامی و اردوی آمریکایی،اعتقاد ویااشاره به توهم توطئه نیست.بحث من نقطه ی تلاقی ای باشایعه هایی ازاین دست ندارد که:دولت آمریکا میدونسته/باکمک اسراییل روی داده/کارمندهای یهودی همه رفته بودن11به در/طالبان رو آمریکایی ها ساختن و«اسامه»شبها توی دفتربیضی ی کاخ سفید می خوابه

بحث من دقیقن بیرون از گزاره های بالا،بااین مفهوم کار داردکه آن چه دریازدهم سپتامبردوهزارویک روی داد،تقابل دهشتناک دوجهان متضاد نبوده.بلکه درون یک سیستم یا نظم تآیید و تثبیت شده ی جهانی حفره یا بهتربگوم «فقدانی» به وجود آمده که راه فهم وسپس

حل اش بازتعریف ویانقد همون نظم جهانی است

اساس سرگردانی

2010-08-30T06:36:00.000-07:00

!اساس بکش،اساس کش

از«اساس» بکش

چون یهودی سرگردان شوق تبعید را به نقطه ای خوش آب وهوا

:به چه چه بلبل با لهجه ی مازندرانی

چه چه داداش-

آه..ای آدولف عزیز!تا نمرده ای هنوز یادی بکنم از

توکه نیستی اماخدایت که هست

سردبود زمستان آلمان

به یهودی گفتی: تو این جا نمان

شومینه ات، اسمی شاهنشاهی بود

کوره، را نوشت به جایش خاخام ثبت احوال

یهودی ی گرم،سرگردان می شود

من حیران

که چه رازی ست دراین تبعید بی زمان!؟

2010-08-28T15:13:00.000-07:00

برای من می تواند روزخوبی باشد؛ بیدارشدن درصبح محله ی قدیمی ی شهرورفتن پی خرید نان سنگک تاصبحانه کامل شود با این نان عزیزدرکنار گردووپنیری که ازآذربایجان آمده است

در فرعی که می پیچم آن سوی خیابان را به این سوترجیح می دهم.این روزهاتهران دوباره گرم است وهوای خرماپزانی که ازجنوب میهمان شهر شده،باعث می شود تصمیم به رفتن به سایه ی آن سوی خیابان تصمیم به فتح بهشت باشد

هنوزدر پیاده رو زیرسایه ی ساختمان هایی،یکی پانزده وآن دیگری پنجاه ساله جاخوش نکرده ام که اتومبیل «رنو 5»ی ازروبه رویم تقریبن آرام می آید.راننده اش دختربزرگسالی ست که وقتی فرمان«رنو5»-معروف به رنوی تهران29-باب دستان بانوان دهه ی شصتی ی تازه استقلال یافته شد،شاید هنوز به دبستان هم نمی رفت

ازجلو-عقب کردن رنو باصدای قژ-قژاش زیرآفتاب داغ، مفهوم برشته شدن! تمام شدن روغن ترمز! وخلاصه بوی پارک کردن می آید

چهره ی دختر هرچند جذب کننده اما دورها آوای عشقبازی خمیرنان است با سنگریزه های کوره که مرامی خواند.بنابراین درام کشمکش میان شکم وبخش زیرین شکم به تراژدی «پیچش» معده ی ناشتا هماهنگ با«پیچیدن»من درفرعی ها؛پیوند می خورد

خانمی تراول چک 50000هزارتومانی را برای خرید یک نان درهوا تاب می دهد.شاطرمانده حیران که 49800 تومان برخلاف مدل این روزها همیشه هم پول کمی نیست

زن،مستآصل است.وبا بی قیدی هرگزبه موهبت نزدیکی نانوایی به خانه ی رسمی رییس دولت چون نزدیکی میوه فروشی به خانه ی شخصی ایشان،ونتیجه شان فکرنمی کند.او بی توجه به توجه دولت برای فراهم سازی شرایط دسترسی به ارزاق عمومی-درحرکتی

بی شرمانه-انگار برای خرید درکشور(!) زیمباوه باخود پول حمل می کند.همچنان تراول به دست درمانده به نظر می رسد.وشاید فکر می کند درمیهمانی یک ماهه خداوند،این چه بساطی است که نانوایی ی همیشه شلوغ،49800تومان ناقابل دردخل ندارد.من شاید فکر می کنم که اصلن اواین جا چه می کند!؟ مگردرمیهمانی خداوند شرکت نمی کند!؟چهره اش که نشانی ندارد اما شاید چون من مصرف کننده ی دارویی ست که بااستفاده از دود،«ریه» را گندزدایی می کند

از نانوای بیرون می آیم.همان فرعی هارا یکی یکی برمی گردم.باآماده کردن شرایط ابتلا به زخم معده برای حفظ دین وایمان عابران؛تکه نانی نمی خورم.ورفته رفته به نقطه ی عزیمت اولیه-رفتن به آن سوی خیابان-می رسم

چهره ای آشنامی بینم

بله. البته!همان راننده ی رنو5!که حالا دیگراز رنوی پارک شده اش سرانجام/بالاخره/دست آخر پیاده می شود بااتکا به نفس

ومرا ناگزیر به یادشوخی با دکارت فیلسوف می اندازد: من پارک می کنم،پس هستم

فلسفه ی خروج

2010-08-28T02:14:00.000-07:00

خوانش ژیژک از دیالکتیک هگل

ماراچه کاری ست به جزکار گل؟

اخراج وخروج تفاوت می کنند مگر

درساحت مقدس پارگی ی

مخرج من

پاره می شود

تو به افلاک می رسی

صحبت از مخرج مشترک؛ این شکاف است یا ترک؟

دردیالکتیک هگل به خوانش ژیژک؟

2010-08-10T14:01:00.001-07:00

لیس بزن به آنس

باتوام!دوست عزیز،آقای فوق لیسانس

لیس به

زن

بساز

تصویرزندگی ات را با فارسی وان

بساز با عشوه های شهرستانی

دختری که وام گرفته ای

پلک سیاهش را از شب شبق عشیره های عرب

باسن اش را

از سامبای آمریکای لاتین

سرهمش کردی در ولایتتان و

درمیان راه جنوب به تهران

زیاد کشیدی

دستی برسر و گوش لهجه اش

پس این توهم است

که فقط با "11"شدن پلاک لگن زهواردررفته ات

به تهران رسیده باشی

توکای معمولی

2010-07-17T22:40:00.000-07:00

توکا نیستانی از ایران رفت! فعلن من هم به همین اندازه که شما از این جمله فهمیدین می دونم

توکا نیستانی انسانی بسیار معمولیه به باور من.و معمولی یعنی بسیار جالب.چون در این مملکت معمولی بودن کار سختیه

درفرهنگ مایی که احساس نزدیکی ای داریم به هنروروشن اندیشی؛معمولی بودن صفتی است تنفرانگیز که البته با پذیرش ریاکارانه ی آن،می کوشیم معمولی نباشیم

و آقای نیستانی دسته کم در برخوردهاش با من این معمولی بودن را-هنرمندانه-نشانم داد.شاید این ادای احترام به توکا،دیگرانی را که در صنف ناموجود کارتونیست ها باهم عضوهستیم؛خوش نیاید. اما این جا بنایم این است که از دوستی که پاره وقت هایش رابا من به اشتراک گذاشت؛به نیکی یادی کرده باشم.پیشکسوت همچنان فعالی که پس از گپ با او احساس می کنم کارتونیست با تجربه تری ام

امید به بازگشت به روی زمین

2010-07-05T16:18:00.000-07:00

ای لک لک و سالار ده! آخرجوابی بازده ..... درقعر رفتی یا شدی در آسمان

در آسمان

دیگر نمی شد دوری را بیش از این تاب آوردن

به من چه گرفتارم. به من چه روی خوشی برای کسی ندارم. به من چه این روزها انزوا را ترجیح می دهم .به من چه...که دروغ می گویم, منی که هرگز انزوا را ترجیح نمی دهم

گم و پیداکردن

2010-02-13T04:09:00.000-08:00

درنیمروزی به فروشگاه نشر چشمه زیر پل نادرشاه(یا کریمخان) سری زدم تا کتابی تاریخی راکه برایم کنارگذاشته بودند؛ بخرم.هنگام خریدن توجه ام رفت به سوی صحبت خانمی با" آقای حقیقت"(یکی ازمسولان فروشگاه).قفسه ی تاریخ نشرچشمه را به حال خود وانهادم و به چهره ی آن خانم نگاه کردم.آشنا بود.وهردو با هم و به هم سلام کردیم. سلامی که درآن این جمله پنهان با آشکار بود:إ... تو همونی که چند باردیدمت!؟

زمانی که درانتشاراتی کار می کردم،دوبارآن خانم را دیده وهمکلامش شده بودم. گذشت تا این که کاردرانتشارات را ترک گفتم تا درعصریک روزپاییزی و سرد درخانه هنرمندان هنگامی که با "روزبه صدرآرا" نشسته بودیم که او بازاز چپ مدرن و "لویی آلتوسر"ش بگوید! -پشت میز کناری- همین خانم رادیده وآن جا هم چنین سلامی دادوستد شده بود

برگردیم به ماجرا

در چشمان خسته، کم نور و بی تفاوت او که گذشته ای احتمالن شلوغ را با خود همراه داشت؛ کنجکاوی آرامی را دیدم.او مشغول خداحافظی با کارمندان نشرچشمه بود و من هم اسکناس های بی ریخت اما نو را رهسپار دست صندوقدارمی کردم.یک آن خوشحال شدم که پایان کارهردومان در"چشمه" همزمان است وبه احتمال می توانم در بیرون فروشگاه همکلامش شوم .اما ظاهر شدن ناگهانی ی خروس بی محل نیمروز درمعیت مشتری درجلوی صندوق باعث طول کشیدن کارو گم کردن دخترک درازدحام زیر پل کریمخان شد

شاید شانس آشنایی ی خوبی را ازدست داده باشم. شاید هم آشنایی با اوخطری بود که ازبیخ گوشم گذشت! این را

نمی دانم. اما آن را می دانم که از کنجکاو شدن نسبت به انسانی والبته پاسخ به آن کنجکاوی،همیشه لذت برده ام

دشمن، میهن در بیست دو بهمن

2010-02-13T03:50:00.000-08:00

من به یک تعبیرازبچه های خالص تهرانم.عکس هایی ازپنج پشت پدران من هست که همه تهرانی بوده اند... خودم زاده ی راسته ی خیابان ری و کوچه آصف هستم
می دانید که درادبیات فارسی این شهرخیلی بدنام است.شهرستانی ها به شهرهایشان تعصب دارند وحاضرنیستند سرمویی ازآن، به خصوص ازسوی اهالی دیگرشهرها، بد بشنوند؛ مشهدی وفارسی وکرمانشاهی وتبریزی و رشتی وحتا باستانی پاریزی نوشته بود که بهترین زن دنیا کرمانی است.اما تهران را همه می زنند توی سرش و همه اظهار نارضایتی می کنند که گیراین شهرافتاده اند. با تمام این احوال همه آن ها فقط می توانند در تهران زندگی کنند. تهران مادر بسیارشکیبا ومهربانی است که تمام این بدخلقی ها را تحمل می کند و ازکسی هم طلب کار نیست.من حماسه این شهررا که مهم ترین اتفاقات تاریخ معاصرایران درآن افتاده وطی سه چهارقرن به مثابه قلب ایران می تپد، سروده ام
م.ع سپانلو
.
.
.
بیست و یک بهمن شبش گذشت و تا 3 بامداد کتابی می خواندم. انگارکه جرقه ای دست کم طاقتم را سوزانده و ناگاه کتاب بسته شده باشد
آن جرقه، آتش ویا هرچه بنامید گرمم کرد تا ساعتی پس ازآن که حالا باشد بیدارباشم ومشغول گفتن باشما

کتاب را بستم. در، قهوه جوش روگازی ایتالیایی- اگرحرف مرا به حساب ژست روشنفکری نگذارید- قهوه ای را مهیای فنجان لعابی لاجوردی کرده که همیشه ازکوچه ذغالی ها ی بازارتجریش می خریدم. کنار پنجره ی بی برف اما سرد زمستانی سیگارم را آتش زدم؛ کتاب دیگری درذهنم گشوده شده است

کتاب قصه های" تهران بانو" این مادربزرگ دویست واندی ساله ی ما، که نمی دانم قصه ی فرداشبش چند کلاغ شهید روی دست مان خواهد گذاشت؟ چند جنازه ای که به خانه ها شان نمی رسند؟
نمی دانم اول قصه ی فرداشب کدام یکی خواهد بود، کدام یکی نخواهد بود؟ نمی دانم خدا درآغاز قصه ی
فرداهمانند دادستان سابق شهربه مرخصی خواهد رفت؟

سی ویک سال پیش چنین روزی روزشکست دشمن، روز پیروزی ما، روزنجات میهن بود22بهمن امروزاست. امید آن که دشمنی سرآسیمه ازپله های اضطراری قصه های مادربزرگ پایین نیاید.چه که باید هماره از«دوست» و« پند» بگوید. واژگانی که تاریخ نگاران این روزها را کارنمی آید
اما ای کاش به کارشان می آمد پند دوستی ی قصه های مادربزرگ.هم اوکه برای آرامش شبانگاهی مان داستان

می گوید. پس درجنگل داستان هایش حیوانی چنین ترسناک نمی گنجاند؛ ترسناک مثل خرس.ترسناک مانند اژدها.چندی پیش شبی پرسید ما را که ازکدام ها می ترسیم؟ گفتیم ما که نوه های کوچکتریم «یک» حیوان که عقاب باشد را ندیده ایم. اما « دو» حیوان را دیده ایم که خرس باشد درآن سوی برفی وسرد کوهستان توچال.واژدها باشد درمجموعه ها ی تله ویزیونی خاوردور

قصه ی چندی پیش، زود آغاز وهمزمان شد با بازی بزرگ. و فوتبالدوستی عذری نیست برگناه بی توجهی به مادربزرگ. پس پیرزن تنبیه مان کرد با گنجاندن آن دو حیوان درداستان. این شد تا پیروزی ما همراه گشت با شکست استقلال ما« دو بریک» ،ازآن خرس وازآن اژدها

امروز روزمیهن است. دیشب فرصتی دست داد تا به خانواده درخلوت حاشیه ی شهرملحق شوم. آن هم پس ازمدتی بلند،همراه با شوقی صدچندان. اما چه کنم تاریخ مستند وخاطره هایی ازسه پشت من هست که همه تهرانی بوده اند. منی که آهنگ وجودم با تپش قلب ایران به ضرب می افتد.همان جا که مهم ترین رویدادهای تاریخ معاصراین میهن درآن افتاده است

درستایش کافه‌نشینی

2010-01-29T06:15:00.000-08:00

این که چرا ما طبقه‌‌ی دوستدار فرهنگ که بیشترمان از فرهیخته و روشنفکر خطاب قرار گرفتن سرمست هم می‌شویم؛ از کارهایی که جلوه‌ی بیرونی فرهنگ‌دوستی‌ مان است دوری ریاکارانه‌ای می‌کنیم، من نمی دانم؟

مثلن: با این‌که دلمان برای کافه رفتن غنج می‌زند ویا ساده‌تر، اصلن دوست داریم به کافه برویم در پاسخ پیشنهاد به کافه رفتن از

سوی یک دوست،می‌گوییم:" بابا! دوره‌ی‌ کافه‌نشینی ما دیگه تموم شده." و جمله‌هایی ازاین دست. خب،این‌که کسی در گذشته به کافه‌های شهر سری می زده و حالا دیگر علاقه به چنین کاری ندارد قابل فهم است اما از چنان جمله‌هایی نه عطر حقیقت که بوی غرور به مشام می رسد.توجه‌کنید‍! ترجمه ساده ترش می‌شود:" ببین فلانی! این ژست روشنفکری(کافه‌نشینی) دیگه ازمن گذشته،چون روشنفکرواقعی شدم.حالیته!"خلاصه روشن است که این جمله به ژست و ادا نزدیک‌تر است

اما من همچنان ادا در نیاوردن وبه کافه رفتن را دوست دارم.سال‌هاست که به کافه می روم چه آن ‌که هوس ‌می‌کنم‌ آن‌جا طراحی کنم چه

بی دلیل خاص ویا برای دیدن یک دوست

آخرین باری که به کافه رفتم دیشب بود و برای دیدن یک دوست.آن هم خواهرم بود که شب تولدش را با یک دوست خوب دیگر - سه‌ نفری-جش گرفتیم.

حیف شدکه آن‌قدر پول نداشتم تا هدیه‌ی مناسب‌ تری برایش بخرم.اما به‌ هرروی شب خوبی بود بسیار سرد در کافه‌ی دوست‌داشتنی"کا" درخیابان ایرانشهر.جای دنجی که تازه پا گرفته وبرای آن‌هایی که از کافه"خانه‌هنرمندان"خسته‌ شده و همان دور و بربه دنبال جای دیگری می‌گردند؛گزینه‌ی مناسبی‌ست.

نوروزطهران

2009-04-10T05:07:00.000-07:00

نوروز, ترون بهترین جای ایرانه
بد به حال شما که ازاین شهرعزیزبیرون رفتید وخوش به "هال" من که وقتی باد دامن توچال را بالا می زند؛آن چه که باید می دیدم را می بینم
اگردرمرکزشهرمی بودید,فاصله ی سیزده کیلومتری به یک متری کاهش می یافت
این تصویررا مجسم کنید درذهن: سرتان پایین است درمرکزشهر,جایی مثل میدان پهلوی یا همان ولیعصر.مثلن درحال بستن بند کفشتان هستید.باد که ازبامداد بنای وزیدن گذاشته,موهای داشته یا نداشته تان راآشفته کرده است.ناگهان سنگینی حضورکسی رابالای سرتان حس می کنید.ازتمرکزروی بند کفش کمی بیرون آمده ومتوجه آن حضورمی شوید؛ ساق پای دلربای زنی را می بینید.وهمان طورسرتان را بالا آورده وهمزمانش مبهوت شکوه آن زن می شوید.وهنگامی که لبخند دلفریبش را پیشکش می کند؛دیگردیوانه
آری برادرنفهم! نوروزطهران اینچنین است

ظهر داغ امرداد؟

2009-04-10T03:08:00.000-07:00

ظهر داغ امرداد

وه که چه وعده ی زیبایست برای بازگشتن به زندگی

به خاستگاه,به اصالت, به آباء و نیای اندیشه

به هرم بدن زن

اما اگر پای روزگار وعده ام رااز سر دوستی

لگدی زند به جلو؛

بامداد اردیبهشت هم

!!هنگامی ست

!زندگی ی با تنوع، زندگی با تهوع

2009-01-15T01:26:00.000-08:00

ـ کسلی ی بیدارشدن درلنگ ظهر
ـ خستگی ی ناشی ازپیاده روی های طولانی
با کفشی که خریدی
ارزان قیمت ازخیابان سلسبیل
ـ قضای حاجت حاد
جامد یا مایع بودنش(چندان مهم نیست)،به انتخاب تو
ـ خارش شدید کشاله ی ران
درایستگاه مترو،هنگامی که بانوان روبه روی ات هستند منتظرآن یکی قطار
ـ حسرت دیدن یک درخت
هنگامی که شهادت می دهد بزرگراه برردشدن ازلابه لای مبلمان تو
ـ طنین کمانچه ی بی وقفه ی شکمت
حین پرکردن فرم استخدام درشرکتی درشمال شهر
که آن سوی میزش نشسته است منشی ای لوند وجذاب
ـ وخوردن یک تی تاپ
به ازای وعده های ناهاروشام
برای کشیدن نخی سیگار
.ـ نخوابیدن تا صبح فرداوابترماندن یاری یارت؛ دیازپام
.
.
.

!!این ها همه چیزی نیست به جزتنوع زندگی

!!عصرارتباطات‍

2008-12-30T12:06:00.000-08:00

می گویند هدف، وسیله را توجیه می کند
!!حالااین جا حکایت ما است؛ ارتباط به هرروشی

آزمایشی ساده برای بی هوشی ما؟

2008-12-30T11:43:00.000-08:00

شکل ششم را حدس می زنید ؟

پناه برحضرت حافظ

2008-12-20T01:21:00.000-08:00

گوشه چشمی

،بردیوان خواجه
باشد تا نیک بیافتد فالِ این شب
تاریک وبیم موج وگردابی چنین هایل ..... کجادانند حال ما سبکباران ساحل ها

سرمه ای ی فربه وفراخ

2008-12-13T11:32:00.000-08:00

بنا ندارم درمطلب های جدی ای که ثبت می کنم به اصطلاح به ورطه ی ادبیات"اروتیک" کشیده شوم

سرراست تراگربگویم هدفم نگارش ادبیات مستهجن نیست.اما دراین پرسه زدن های تقریبن همه روزه درخیابان های شهر،دراین خلوت کردن در کافه های دنج ویااندکی شلوغ -با رندی وظریفی- گاه اندیشه هایی به سراغم می آیدکه اگر بتوان به نکته سنجی گردآوری شان کنم؛ میل دارم با شما به اشتراک بگذارم
.
.
.
.
سرمه ای ی فربه وفراخ
طلایی ست
نوارحاشیه اش
ومی خرامد به نرمی و موازات

به پشت افقی محدب

!چه باسنی دارد

.بلیت فروش آژانس هواپیمایی

آرامش در حضور دیگران

2008-12-07T08:04:00.000-08:00

بیاعزیزم

درنوراین دوشمع

که به یادگارمانده ازمیز شام دلداده گان قرن هجدهمی

این نمکدان راازدستم بپذیر

وبپاش عاشقانه هرقدردوست داری

محتوایش را

برزخم های ملتهب عقل من

باشدکه نسیم خنک شامگاهی

که پرده هارا به رقص درآورده است

التیام بخشد کبودی های کودکانه ی دل تو را

جنگ عراق

2008-12-07T05:39:00.000-08:00

می شوددرباره ی"جنگ عراق" ازموضع روشنفکران ضد جنگ ودسته چپی،ازموضع دولت ایالات متحده وازموضع رسمی حکومت ایران؛ دفاع کرد،حرف زد،تحلیل ارایه داد

وحتا می شود به مانند جوانان روشنفکرازسیاست زده شده اصلن بی خیال این حرف ها بود

اما گاهی گداری هم می شود انسان بود و بدون در نظرگرفتن دسته بندی هایی که دربالا گفتم؛چشم به "جنگ عراق" دوباره گشود

بازی

2008-11-30T18:28:00.000-08:00

درود

امیدوارم برای هرچه بهترانجام دادن این بازی،به من ملحق شده

واگرمایل باشید رکورد تون رو به من اطلاع بدهید

http://www.funous.com/pic/13860902_ConcentrationTest.htm

هوایی شدن پسرک

2008-11-29T15:14:00.000-08:00

پسرک
رفت
دودسیگاربه هوا
به ناکاه عوض شد
جای لیوان چای
نه با باغ هایش درتبت
بسیار نزدیک تر؛درلاهیجان
پسرک
رفت
باسبدی پراز
الهام
انگیزه
اندیشه های
پوچ رفت به هوا

خانه ای برای آسایش

2008-11-29T15:10:00.000-08:00

می گذرد
ازحدفاصل میزشیشه ای"پذیرایی"ام
تاآن مبلی که نشسته است درجواردیوار؛ اتوبان شهید بی وقفه
.
.
.
ای خدای شهرداران تهران
کاش!خدای من نیزبودی، دیشب
چون دوچیزداشتم
یک ـ نیازبه حفظ آبرو
دوـ میهمانی سرسام گرفته ومستأصل
دروسط اتوبان

بی خوابی

2008-11-28T19:07:00.000-08:00

دی شد وبهمن گذشت

فصل بهاران رسید

چهارصبح هم گذشت

سنگینی پلک های

چشمان

طلسم شده ی من

هنوز نرسید

نرسید

نه! رسید

[خخرررررررر....پف]

کلیه ی زندگی ات چند؟

2008-11-26T19:29:00.000-08:00

نیستد، بدون شرح این تصاویر

باید به مطبی بروم.برای دو پهلویم، سپس با تماس تلفنی احتمالن چند ساعتی درجایی خلوت درحاشیه ی شهرگرفتارخواهم بود.بعد اگر عمری باقی ماند وازحاشیه به متن آمدم شرح عکس را برایتان خواهم نگاشت

همبسترشدن با سه عزیز دوست داشتنی

2008-11-17T05:09:00.000-08:00

هیچ زنی؛
نه "مهتاب کرامتی"وبرای شماخارجی ها
نه "آنجلینا جولی"، هیچ کدام
دربستر،آرامت نمی کند به اندازه ی" مفنامیک اسید،آنتی بیوتیک
وایبوپروفن".وقتی از درد دندان بالش راگازمی گیری
خلاصه ازمن گفتن
کجا می خواهی بروی!؟
[]
دیدی!من که گفته بودم
دندانپزشکی شبانه روزی یعنی
درمانگاهی که دندانپزشک کشیک
به دلیل مهروافرهمسرش
شب ها
راهی به خانه ندارد
.
.
هم مزاحم خواب آقای دکترشدی
هم ازهمبستری با سه عزیزدوست داشتنی به دور
.
.
حالا هم سروصدا نکن وبگذار
حداقل من بخوابم
بامهتاب کرامتی

دردی مهلک

2008-11-17T05:06:00.000-08:00

دچارشده دوست من به دردمهلک دندان
هی می گیرد وهی ول می کند آن طورکه خودمی گویید
نه ماهی می شوداین دردبااوکلنجارمی رود
دندان"عقل"ناقص شده
در فک پایینی سمت چپ
دندان"آسیا"ی همان فک درسمت راست سالم است ازقضا
اما پشتش عقلی کج شده
به دندان"آسیا"ی جلویی فشار می آورد
وضعیت وخیم -امابه قول عادل فردوسی پور-"این پایان کار نیست
دوست من
همه ی دهانش
درد می کند؛دندان ها،لثه ها و فک پایینی
ازگوشه ها به ویژه
خلاصه اوضاع درهمی ست
دیشب مستأصل به من گفت
ازپریشانی اش
می گفت انگارکسی لگد می زند
ازتوو
به فک پایینی اش
می خواست به یکی ازدندانپزشکی های شبانه روزی
که چند سالی ست مثل ماشین های ایران خودرو وسایپا
پلاک شده وبه خیابان می آیند؛برود
لباس پوشید وآماده شد
انگارکسی توی فک پایینی اش لگد می زند
نگاهی به وضعش انداختم و
گفتم"من"،می روم
رفتم.اما نه به دندان پزشکی و داروخانه
دنبال قابله
به گمانم دوست من درحال فارغ شدن بود
البته ازدهان
نه ماه است بااین دردکلنجار می رود

نوستالژی تهران

2008-11-17T01:15:00.000-08:00

چندروزی از "تهران" بیرون بودم. بنابراین"نوستالژی تهران" آمده بود به سرا غم
.
.
نوستالژی،مفهومی ست که از آن فراری اند؛گروهی از دوستان نوستالژیکم.وبه تازه گی از رو بسته اند شمشیرشان را برای این مفهوم.البته دقیقن ازجایگاه کسانی،از شرمرض مهلک رهایی یافته.مانند عاشقی، به سبب ترش رویی های یار،ترک یارگفته
باری...
داستان "شازده علیرضاخان صدیق السطنه" که در رکاب"مستوفی الممالک"و"شازده ی فرمانفرما" از قریه های شمیرانات،ده ونک، وسنگفرش میدان حسن آباد به دوراست!! داستان غم تهران است. اگرنسل پدرم نیک به یاد می آورد شهرآرای قدیم، بلوار الیزابت، تخت جمشید‌و فروشگاه کوروش را؛‌‌من نیز به یاد بیاورم نوستالژی آینده ی خود را
منظوراین که ارج بنهم امروز،آن چه که قرار است فردا نوستالژی ام شود: کوچه پس کوچه های ونک، مرکزخرید اسکان؛ کافه ها وکفش های مرغوبش که اولی پس ودومی حین پرسه زدن در خیابان های شهر، سخت به کارمی آیند
خیابان کریم خان.نشر چشمه.کنکاش در کتاب های دیر به دیربه روز شده ی هنری در طبقه ی بالا
درسرمای این روزهای شهر،گوارایی چای داغ "خانه هنرمندان"مصداق ضرب المثل ما ایرانیان است؛هرچیز به فصلش
پس می رویم به سوی خانه ی هنرمندان.اما سر خیابان"ایرانشهر" دفترفنی ایرانشهر کنارنانوایی بربری ست."حاجی" آذری دفترفنی برخلاف سال های پایانی
دهه ی هفتاد، کسب وکارش پراندن مگس های همان نانوایی بغل است.اما دیری نمی گذرد ازروزهایی که دانشجویان وهنرمندانی که سر وکارشان با نقشه کشی وگرافیک وکارتون(کاریکاتور) بود؛ برای عرض اندام یک سوزن جایی نمی گذاشتند. حاجی وهمکارانش ،کارتونیست هارانیک به یاد آورده و احترامشان می گذاردند.به ویژه بچه های گروه"کلاغ سفید"را.وحتی منی که به دلیل تجربه و سن کم جزء کارتونیست های نامدارعصراصلاحات نبودم نیز مشمول این احترام می شدم
خیابان فرهنگ خیز کریم خان که وقتی کتاب فروشی های رود،نی،ثالث،چشمه وبعد ها ویستار رونقی گرفتند،فهمیدیم هم صنفی هاشان درراسته ی جلو دانشگاه هرگزنمی توانستندجای خالی آن ها را پرکنند
ایرانشهر،کوی برفروشان،خانه هنرمندان. که"سیف ا...صمدیان" جشن تجسمی "تصویرسال"اش راهمه ساله درآن برپا می کند. فارغ ازاو وجشنش هرزمان از پرسه زنی ندانی به کجابروی
باغ هنر پذیرای توست ونگارخانه های ممیز،نامی و میرمیران آن چنان هم تنهایت نخواهند گذاشت روبه رویش نگارخانه ی کوچک" اثر" که هفته ی پیش میزبان آثار"صادق تیرافکن" بود. کمی آنسو ترکافه78 وچند پله پایین تر نگارخانه مهروا
خلوتی اوایل شب های پاییزی خیابان های تهران؛خیابان های منطقه 6 شهرداری که مرکزفرهیخته ی شهرمی نامم اش، به ویژه درآدینه شب ها؛این حس غریب خلوتی،وهم عشق است
نمی دانم آیا شما بامن در این وهم همداستانید؟
امیدآن که باشید! دسته کم چندتایی تان.چه که این عشق رانمی توان به اشتراک نگذارد

نقاش ایتالیایی که شاگرد"رافائل"بود

2008-11-09T09:53:00.000-08:00

الکس دل پیرو 3، رئال مادرید صفر

هنگامی که جوانک دماغ درازایتالیایی پیراهن شماره ی10 "روبرتوباجو"ی محبوب ما را در"یووه" به چنگ آورد،چندان دوست داشتنی نمی نمود
پس نگاهی به "میلانی" داشتیم که روبرتوی ما را‌ در خودجای داده بوداما "جوانک"که شیوه ی بازی و منش درون زمینش به روبرتو می مانست؛ما را دوباره به آغوش"بانوی پیر" باز گرداند
اینک او این جاست!جوانک حالا دیگرپیرشده ی ما در 34سالگی اش به "رعدی" می ماند؛برق آسا
در"تورینو"وهم در"مادرید"ارتش پادشاهی اسپانیا به دست یک نقاش ایتالیایی تحقیر شد
آن نقاش کسی نیست به جز اله ساندرو دل پیرو

زنان گربه صفت

2008-11-09T09:39:00.000-08:00

خیابانی نیمه فرعی وکمی باریک در مرکز شهر
دردوسوی آن سرتاسر،اتومبیل ها‌ پارک شده اند
وتویی که به ناچاربه دلیل باریک بودن پیاده روها نیز،ازکناراتومبیل ها
دروسط خیابان به سوی مقصد می روی
روبه رو،گربه ای آرام خلاف راستای پیاده رفتنت
با طمأنینه می آید
چندان حواسش به تونیست،یاشاید هست
خلاصه؛می آید
و، هنوزنرسیده به تویی که به وضوح درچشمان درخشانش می درخشی
به همان آرامی
راهش راکج کرده واریب به آن سوی خیابان می رود
.
.
.
گربه راخط بزن
جایش زنی،دختری،دوشیزه ای... بگذار
آیا اونیزهمان کار رانمی کند؟
.
.
این،همه اش نه ازسرترس گربه
بل،ازبدسلیقگی ما مردانی است
که معمولن تا

زنی،دختری،دوشیزه ای... می بینیم

با لبخند وشیطنت "پیشت"اش می کنیم

چسبناکی پرخاش

2008-10-31T12:31:00.000-07:00

هنگامی که

پرخاش می کنی

زندگی ات راازدست می دهی

عزیزانت را نیز

یک به یک ازکف ربوده شده می بینیٰ؛

پدرت به کارش می چسبد

مادرت به خواهر بزرگت که چشم وچراغ خانواده است

سوگلی ست

خواهرکوچک تر به خواستگاری باظاهری متشخص

وبرادرت به کودکی های مثله شده اش

[]

پرخاش می کنی

دختری را،معصومی راکه می رفت تا به همسری برگز ینی

به مردان آرام وشکیبا وا می نهی

دخترک راازدست می دهی چون هز ینه ی زندگی مشترک پرداخت ناشدنی ست

چه ، به تو ماه هاست پرداختی نشده

زیرا کاری نداری

کارت راازدست داده ای

هنگامی که پرخاش می کنی

[]

دوستانت یک به یک به همسران جوانشان می چسبند

دوستانی که به برادری به تو چسبیده بودند؛

زمانی که پرخاش نمی کردی

[]

نه! این قرص آرامبخش از آن تو نیست

هیچ مسکنی را تسلای تو یارایش نیست

وهیچ طبیبی کیفش را برای ایستایی این درد باز نمی کند

دردی که پرخاش می کنی

وقتی که پرخاش می کنی

2008-10-30T14:10:00.000-07:00

همواره ازعلاقه مندان ادبیات بوده ام
وکمی بیش تراز"انشاء"های دبیرستانی درتوانم بوداما به دلیل کارکردن درزمینه ی"کارتون وگرافیک" وبعدها کنجکاوی هایم درباره ی مفهوم "دیزاین" ودیزاینربودن،نسبتم با ادبیات تنها همان علاقه مندی بود

تا این که وارد خدمت نظام شدم.بیست وسه ماه ونه روز"سربازی" من آن چنان هم متعارف نبود :دوره ی توپ های ضدهوایی سنگین دیده و به فراخورش در روی تپه های "پردیسان" ازآسمان شهر دفاع می کردم

هنگام این دفاع! ندیدن شکوه چشم اندازپیش رویم کاری بود بس نشدنی
کوهستان برفی"توچال" ودرخشندگی رنگ های طبیعت پیش رو درروزهای تمیز پاییزی، به سبب وزش باد جنوب غربی تهران ؛ باد شهریار

وغروب هااندکی رو به شب که در تاریکی اش برف ها می درخشیده وچراغ های "پلنگ چال،دومین ایست گاه ولنجک، شیرپلا و کلک چال" سوسو می زدند

سر برآرازکوه باآن گاوپیکر گرز
ای نسیم دره ی البرز

باری

دیدن این چشم انداز،‌‌آن"علاقه مندی به ادبیات" رابه چالش کشید واندکی رو به جلو هل داد.این شد تا وسوسه ی نوشتن،نخست از زیبایی کوهستان ودر پی اش نوشتن از حال روزم در خدمت مقدس نظام! به سراغم آمد ونتیجه ای داد درهفت تکه یا اپیزود که نامش را " پراکنده هایی به خواهر" گذاشتم. چون آن ها را برای خواهری می فرستادم که دور زمانی دستی برادبیات داشت.وبعدهاهمان را نیز نشان "علی اشرف درویشیان" دادم

البته بیماری اش مجالی به من نداد
به هر روی امید دارم به اشتراک گذاشتن این پراکنده نویسی ها با شما در آینده خیلی نزدیک

و از قرار مرگ پاره سنگی بود، ما نمی دانستیم...

2008-10-29T13:19:00.000-07:00

پس از مرگ " اردشير محصص"باید به خلوتگاهی برم و کمی از آسمون آبی اون جا برای آسایش اعصابم استفاده کنم محصص امروز 4آبان در قطعه هنر مندان بهشت زهرا نیویورک ! به خاک سپرده می شه
اون بی تردید پیش قراول ایرانی هنر مرده ای هست به نام کارتون
یا همون چیزی که شما بهش میگین : کاریکاتور.و البته من هم تعلق خاطری دارم به همین هنر مرده
در این مدت در خیلی از جاها برای آقای محصص مطلب نوشته شده. بنابر این کامل تر از مهملات فرضی من ، مطلب های بلندی در ستایشش نوشته شده
ازجمله در نشریه " تندیس" که از سد امیر سقراطی تا هادی حیدری و توکا نیستانی عزیز قلم رقصونی کردن. اما با گذر از این که کم تر کسی به تر از"جواد مجابی" -این پیر مرد رشتی کون لق دنیا - رو می شناسه، شما رو ارجاع می دم‌* به نوشته "توکا نیستانی" که اردشیر حالا دیگر فقید که هرگز معلم نبود، نکته های ارزشمندی به ما یاد داد. به همه ی ما طراحان طنز پرداز مدعی ای که توپ یاد گیری آن نکته ها در زمین ماست، ببینیم چگونه بازی می کنیم

دوهفته نامه تندیس، شماره ی135/سی مهر1387-رویه ی16*

کارتون نخست

2008-06-22T18:09:00.000-07:00